“Րոպեները սողում էին դանդաղ, քնկոտ, երբեմն կանգ էին առնում, ետ գնում, ծաղրում, ափերով բերանները փակած թաքուն քմծիծաղ տալիս, հետո հանդիպում ժամերին, զեկուցում իրենց ամլության, դատարկության, անհուսության մասին և միասնական շուրջպար բռնում՝ ծաղրական, քինոտ...”