“Երեկոյան կաղնու տակ իր ցեղի պատմությունն անող ծերունին է, որ հաստատում է ցեղի կապն անցյալի հետ և փոխանցում տարիների փորձառությունը: Թերևս գայթակղություն կա կարծելու, ինչպես ամերիկացիների պարագայում, թե երեք հարյուր տարի առաջ կատարվածն արդեն հաշվից դուրս է և ոչ մի կարևություն չունի մեզ համար: Ջորջ Բուշը, որ գրքեր չէր կարդացել Աֆղանստանում անգլիացիների մղած պատերազմների մասին, նվազագույն դաս չէր քաղել անգլիացիների փորձից և իր բանակն ուղարկեց ջարդի բերան: Եթե Հիտլերն ուսումնասիրած լիներ Նապոլեոնի ռուսաստանյան արշավանքը, այնտեղ խցկվելու հիմարությունն իրեն թույլ չէր տա: Կիմանար, որ երբեք ամառը բավականաչափ երկար չէ ձմռանից առաջ Մոսկվա հասնելու համար:”