“از دستانم
هزاران پرستوی بی‌تاب
با بال‌هایی
آغشته به خون
راهی چشمانِ تو هستند

چه کنم اما
که زاغ‌ها
یادِ مرا در خوابِ تو
ســوزانده‌اند ...”