“Ես վաղուց եմ ձգտում ոչ մի կապ չպահպանել այս աշխարհի հետ: Իսկ երբ բախվում եմ նրան, ապշում եմ այն ամենով, ինչ կատարվում է այնտեղ: Մարդիկ փոխվել են անճանաչելիորեն: Չէ՞ որ սարսափելի է, որ ամբողջ երկրում չգտնվեց գեթ մեկ հոգևոր հեղինակություն, որը չվախենար իր կաշվից, կարողանար ժողովրդին ճշմարտությունն ասել: Ո՞ւր է մեր մարդասեր ազգը: Ո՞ւր է մեր փառապանծ մտավորականությունը: Ես դա վաղուց էի զգում, առաջներում էլ եմ մտածել այդ մասին: Օղակը, որ ըմբոստների պարանոցին գցել էր մեր նախկին «հարազատ հայրը», ինչ-որ ժամանակ առանց նրա էլ սեղմվելու և խեղդելու էր մեր տարաբախտ մտավորականությանը…”