“هرکس باید بتواند در خاطره خود بازپس بنگرد و مطمئن شود که مادری داشته که وی را دوست می‌داشت؛ یعنی همه موجودیت وی و حتی ادرار و کثیف کردن او را. او باید مطمئن شود که مادرش وی را فقط به خاطر خودش دوست داشته، نه به خاطر آنچه او می‌توانست انجام دهد. در غیر این صورت، او احساس می‌کند که حقی برای وجود داشتن ندارد. او احساس می‌کند که هرگز به دنیا نیامده‌است.

مهم نیست که در زندگی چه اتفاقی برای این شخص رخ می‌دهد و مهم نیست که او چقدر آسیب می‌بیند؛ او همیشه می‌تواند به این (خاطره) بازپس بنگرد و احساس کند که دوست‌داشتنی بوده‌است. او می‌تواند خود را دوست بدارد و در هم شکسته نشود. اگر او نتواند چنین بازگشتی به گذشته داشته‌باشد، در هم شکسته می‌شود.

تو تنها در صورتی می‌توانی درهم‌شکسته شوی که قبلا تکه تکه بوده باشی. تا جایی که خویشتن نوزادی من، هرگز مورد علاقهٔ دیگران نبوده‌است، من تکه تکه بوده‌ام. تو با دوست داشتن من به منزلهٔ یک بچه، مرا به یک کل تبدیل می‌کنی."

(نقل از گزارش‌های یک بیمار اسکیزوفرنیک در مرحلهٔ بهبود- خویشتن از هم گسیخته- صص 276 و 277)”