“Ֆրունզ, էն մեր ջահել օրերին ինչքան ես խեղճացրել ինձ քո Շիրակով:Թվում էիր ու թվարկում՝ քանի նկարիչ եք տվել, քանի դերասան, քանի գրող, բանաստեղծ, երգիչ ու գուսան, քանդակագուրծ: Վերջինից հատկապես նշում էիր Մերկուրովին՝ հայ չի, բայց մենք ենք աճեցրել... Նեղն էիր լծում ինձ, լոպազանում էրի:
_ Դե ասա, ասա, ձեր Լոռին ինչ է տվել, դե թվիր տեսնեմ ՝ ովքեր են ձեր մեծ մարդիկ, ձեր արվեստագետները...
Խելքս չէր կտրում, վերջերս եմ գտել քո պատասխանը.
_ Հա, շատ եք, լավն եք, բայց մենք՝ լոռեցիներս, էդպես չենք կարող, մենք ծանր, դանդաղկոտ մարդիկ ենք, հազար տարին մեկ ազգի համար ծնում ենք մի... Թումանյան Հովհաննես...
Բա, ախպեր ջան, էս էլ իմ ուշացած պատասխանը քեզ:”