“ข้าไม่ควรไม่ไยดีเจ้าถึงสามปี ข้าไม่ควรทิ้งเจ้าไว้แล้วอยู่แต่นอกบ้าน ข้าทำให้เจ้ารู้สึกโดดเดี่ยวและลำบากใจ ไม่ใช่เพียงความผิดของเจ้า ข้าเองก็ผิด หากข้าทำดีต่อเจ้าเหมือนเช่นวันนี้ เจ้าคงไม่ทำเรื่องเช่นนั้นออกมา เจ้าอยู่ในบ้านสกุลหลงด้วยความเสียใจ ปล่อยให้ผู้อื่นมาฉวยโอกาสได้ เพราะข้าไม่ได้ปกป้องเจ้าอย่างดี ทำให้เจ้าได้รับความทุกข์ ทำให้เจ้าถูกคนอื่นรังแก ล้วนเป็นความผิดของข้า...”