“Դագլասը մեկնվել էր պատշգամբի չոր տախտակներին՝ լիովին գոհունակ ու խաղաղված այս ձայներից, որոնք պիտի հնչեին հավիտյան, շշունջների հորձանքով ընդմիշտ համակեին նրա մարմինը, փակ կոպերը, թմրած ականջները։ Ճոճաթոռները ճռռում էին ծղրիդների պես, ծղրիդներն էլ ճռճռում էին ճոճաթոռների պես, և անձրևաջրի մամռակալած տակառը ճաշասենյակի պատուհանի տակ մոծակների նորանոր սերունդներ էր լույս աշխարհ բերում՝ խոսակցության նյութ տալով առաջիկա անվերջանալի ամառների համար։”