“Խատուտիկի գինի:
Այս բառերն ամռան համն էին լեզվիդ: Խատուտիկի գինին ամառն էր ինքնին՝ բռնած ու խցանած: Եվ հիմա, երբ Դագլասը գիտեր, իսկապես գիտեր, որ ողջ է և շրջում է աշխարհում ամեն ինչ զննելու, շոշափելու համար, իսկ և իսկն էր, որպեսզի նրա նոր իմացածի մի մասը՝ բերքահավաքի այդ առանձնահատուկ օրվա մի մասնիկը, կնքվեր ու փակված մնար հունվարյան մի օր բացվելու նպատակով, երբ վարար ձյուն կտեղար, և շաբաթներով կամ ամսով արևի երես տեսած չէին լինի, և հրաշքն էլ երևի արդեն մոռացված կլիներ, ու թարմացնելու կարիք կզգացվեր: Դե, եթե սա պիտի դառնար անակնկալ հրաշալիքների ամառ, նա ուզում էր այդ ամենը փրկել, դրոշմել ցանկացած պահին ոտնաթաթերի վրա խոնավ մթնշաղի գիրկը իջնելու և մատների ծայրով պահուստին դիպչելու համար:

Իսկ այնտեղ շարք-շարք կանգնած կլինեն խատուտիկի գինու շշերը լուսածագին բացվող ծաղիկների մեղմ ցոլցլանքով և փոշու բարակ շերտի տակ առկայծող հունիսյան արևալույսով: Այդ գինու միջով նայիր ձմեռնաշունչ օրվան, և ձյունը կհալվի՝ երևան բերելով խոտը, թռչունները նորից կթառեն ծառերին, սաղարթն ու ծաղկունքը բյուրավոր թիթեռների պես կդողդողան քամուց: Եվ այդպես նայելուց երկնքի պողպատագույնն էլ կփոխվի լազուրի:”