“Полека се будам
а ти одново се раѓаш сосе наметка од постела
во мојот кревет искривен од љубов
небаре твојата кралска уметност одеднаш видлива е
небаре постоиш сосе уметност
и полека ги допирам усните со боја на Сонцето
што те маскира во крунисана црвенокоса светица
дур изгрева зад твојот лик
- со нив ќе го испиеш и овој ден
ко зенициве некогашноста.

Во твоето сега ми слепеат усните дур бегаш;
полека го отпивам виното
и караамбисот од чашата со длабочина на твојот папок
станува единствениот пејзаж зад кој можеш да се скриеш
телото полека ми го фарбаат зелени огнови
што ме чистат од твоите клетви со мирис на босилек растопен во вода
што ја пои кожата на некое новороденче
облечено во смоквините листови
што еден по еден ти ги кинев
кога зенитот беше свеќата
под која пијаниот бог со црвено мастило
полека ги испишуваше нашите судбини
градени од земја.

Наскоро
црвените пророци на градскиот небосвет
полека ќе ни го кратат денот;
ноќта трезвено ќе нè следи со венецијанска маска
што ќе ја вади да отпоздрави секому освен нам
додека челичните чекори сè побавно
сè поправо
полека
ќе нè губат кон папоците на светот.”