“ای رویای بر باد من در مواجهه با جواب سر بالای روزگار تو شرق بودی و من جایی حوالی غرب، تو جنوب بودی و من در دل مسیر شمال، تو سراب بودی و من از فقدانت خراب، تو دست نیافتنی بودی و من از دیدنت محروم، تو در آسمان هفتم بودی و من اندر خم این کره ی خاکی، تو توهم بودی و من غرق در خیال خودم، اما من راهم را برگزیدم، فرار. فرار از دنیا، از غریبه و آشنا، از خودم، از خانواده ام، حتی از خود رویا، فرار را بر قرار ترجیح دادم.
روایتی از فرجام”