“آن جا که فقط تو یک احتمال را برنامه ریزی کنی و فقط برای پریدن و سلامت جهیدن حساب داشته باشی، ناچار در برابر احتمال های دیگر ذلیل و ضعیف می مانی انقدر شکسته و ناتوان می شوی که بجای برخاستن و جبران کردن به گریه و خود باختن و حتی لجاجت احمقانه دچار می شوی تا شکست خود را این گونه تسلیت بگویی و با این لجاجت و عصیان، جبران کنی.”