“სწორედ იმის არცოდნა, რომ გარდაცვალება უმაღლესი მოსვენებაა, ახალგაზრდები მტკივნეულად განიცდიან დანაკარგს, ვიდრე მოხუცები. მოხუცთათვის უფრო ახლოა დასასრული და ეს მათი ხსნაა. ჩვენ არ ვართ ბრმა სულები, ძვირფასო მამაო, ჩვენ უბრალოდ, მხოლოდ ადამიანები ვართ. ვცხოვრობთ ცვალებად რეალობაში და ვცდილობთ მოვერგოთ მას, ვირწევით როგორც წყალმცენარეები ზღვის მიმოქცევაში. ეს თქვენ, წმიდა ეკლესიას გაქვთ უკვდავება, ჩვენ კი, სოციალური კლასი, მოკვდავები ვართ. ჩვენთვის ასი წელიც მარადისობაა. ჩვენ შეგვიძლია ვიფიქროთ მხოლოდ ჩვენ შვილებზე, შვილიშვილებზე, იშვიათად, გამონაკლის შემთხვევაში - შვილთაშვილებზე, მაგრამ მათ მიმართ, ვისაც ჩვენ ვერ მივეფერებით, აი ამ ხელებით, ჩვენი ვალდებულებები წყდება. საოცარია, რომ სრულიად არ გვაინტერესებს, თუ რა გადახდებათ ჩვენს შთამომავლებს რომელიღაც 2060 წელს.”