“Τ' αγοράκι θα του πας ένα παιχνίδι, θα το περιεργαστεί, θα το μάθει να το παίζει. Άν του πάς ενα περίτεχνο παιχνίδι, θα του πάρει λίγη ώρα μα και πάλι θα το μάθει - βέβαια με τον τρόπο του. Αν έχι' όμως τ' αγόρι κάποιο πρόβλημα, πές το νοητική υστέρηση πές το μελαγχολία ή και πρόωρη ηττοπάθεια, πές το κι αφιερωμένο κάπου άλλου, τότε το αγόρι θα σου στεναχωρεθεί. Θα πιάσει το παιχνίδι και δέ 'α ξέρει τί 'α το κάνει. Θ' απογοητευτεί, θα νιώσει και λειψός. Νά 'χει αξιοπρέπεια, τότ' απλά θα σου σωπάσει - κι άμα ξές μόνο θα δείς πόσο τού 'χει δά στοιχίσει. Ένα παιδί, να το σκοτώνει το παιχνίδι.”