“-მისტერ ლოცე, ალას ყველას არ ვეუბნები- მე ებრაელი ვარ. გესმით?
ლოცე გაოგნებული მიაშტერდა.
-თავად ვერ მიხვდებოდით,-განაგრძო ბეინსმა,- იმიტომ რომ ფიზიკურად ებრაელს აღარ ვგავარ; ცხვირი შევისწორე, სახის კანის ფართო ფორები დავავიწროვებინე, ქიმიურად გავაფერმკთალებინე კანი, შევიცვალე თავის ქალის ფორმა. მოკლედ, ფიზიკურად ჩემი ამოცნობა შეუძლებელია. ნაცისტების მაღალ ეშალონებში შეღწევა შემიძლია და კიდეც ვახერხებ. ვერავინ ვერაფერს მიხვდა. და... -აქ შეჩერდა,ლოცესთან ახლოს, ძალიან ახლოს დადგა და ისე ხმადაბლა უთხრა, რომ მხოლოდ ლოცეს გაეგონა,- ჩემნაირი კიდევ ბევრია. გესმით? ჩვენ არ გავმქრალვართ. ისევ ვარსებობთ. თქვენ შორის შეუმჩნევლად ვცხოვრობთ.”