“Սիրում եմ անտառը։ Նա գեղեցիկ է, հզոր ու հոգի է շոյում իր վիպական անդորրությամբ։ Նա աստվածների նստավայր է և մուսաների հավաքատեղի։ Անտառի բնակիչները ևս իրենց առավելությամբ տարբերվում են մեզնից, մարդկանցից։ Նրանք բնության անբաժան, անկողոպտելի մասն են. բնությունը հարստացնող, ոչ թե եղծող մասը։ Նրանք չեն փորձում խանգարել անտառի իմաստուն անդորրը, որի մեջ ժամանակը դանդաղում, ասես կանգ է առնում։ Նույնիսկ չարաղետ պայթյունները, որոնք խոցում են անտառի սիրտը, սպանում նրա խաղաղությունը, վայրկյան անց կլանվում են անտառի կողմից, ինչպես գետը նետված քարը։ Անտառը հավատարիմ է հավերժության օրենքներին։ Ապրում է հազարամյա իր կյանքով՝ մաքուր ու անխարդախ, իմաստուն ու արարող, գեղեցիկ իր նախնական վայրենությամբ։ Եվ հիմա, երբ արկերն ու ականները պայթում են նրա գլխին, երբ անտառի բնակիչները քաշվել են նրա հեռավոր թավուտները, խորքերը և մարդը մտել է անտառ, ես խղճում եմ անտառին՝ կործանվող անդորրության, ճղակոտոր ու հրդեհվող ծառերի, սարսափից փախչող անտառաբնակ տանտերերի, նրա ինքնամփոփ վշտի ու բռնի կերպով ընդհատված իմաստուն մտորումների համար։”