“ვწევარ და ვიხსენებ ბრუტუსს და დინს, ზოგჯერ უილიამ უორტონის სიტყვებს - მართალს ამბობ, ზანგო, ისეთი ცუდი ვარ, შენ ვერც კი წარმოიდგენო. ვიხსენებ დელაკრუას სიტყვებს - შეხედეთ, ბოს ეჯკუმ, მისტერ ჯინგლსმა ახალი ტრიუკი ისწავლაო. ვფიქრობ ელეინზე, რომელიც სოლარიუმში ბრედ დოლანს უყვირის, პოლს თავი დაანებეო. ზოგჯერ ჩამეძინება და გვირაბის ჩრდილში მდგარი ჯონ კოფი მესიზმრება. არა, ის ღამეული ზმანება სულაც არაა. ვიცი, რომ ნამდვილია. ნამდვილად ის გოლიათი შავკანიანია, მე რომ ვიცნობდი. დგას და მიყურებს. მე საწოლში ვწევარ და ვიცდი. ვიხსენებ ჯენისს, რომელიც იმ წვიმიან დღეს ხელში ჩამაკვდა და ვიცდი. ვიცი, ყველა სიკვდილის შვილები ვართ, სიკვდილის ვერავინ წაუვა, მაგრამ, ღმერთო, ზოგჯერ მ წ ვ ა ნ ე გ ზ ა ს ბოლო არ უჩანს.”