“و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست.
مرگ وارانه ی یک زنجره نیست.
مرگ در ذهن اقاقی جاریست.
مرگ در اب و وای خوش اندیشه نشیمن دارد.
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید.
مرگ با خوشه ی انگور می اید به دهان.
مرگ در حنجره سرخ-گلو میخواند.
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.
مرگ گاهی ریحان میچیند.
گاه در سایه نشسته است به ما مینگرد.
و همه میدانیم
ریه ای لذت پر اکسیژن مرگ است.”