“ԱՄԵՆԱՎԵՐՋՈՒՄ


Ինձ օրորիր ամպերի մաքրությամբ,
որ արթնանամ, ինչպես տերևի առավոտ,
և փրկվեմ ջրհեղեղից...
Հին կյանք, հին սեր, հին կոշիկ բղավելով
հեռանում է գարունը քաղաքի աչքերից -
Ես հո ի ծնե տխուր չ եմ եղել...
Կապրեմ քո մասին գետեր խմելով,
որ չցամաքի հիշողությանս առուն:
Մեխի բացած անցքի չափ հույս տուր`
կսպասեմ քարերին հավասար,
կապրեմ փողոցի տրամադրությամբ -
երբ մահանամ`
իմ ետևից ափսոսներով ջուր ցփնիր,
որ բարի վերադառնամ քեզ մոտ...”