“درخت که سوخت ... دودش
شعری گریان برای باغ نوشت
باغ كه سوخت ... دودش
قصه اي بسیار غمگین براي كوه نوشت
كوه كه سوخت... دودش
نوشته اي پر از اشك، براي دهكده نوشت
دهكده كه سوخت... دودش
شعری پر از تراژدي براي شهر نوشت.
در شهر زني زندگی میکرد
كه زيباييِ درخت، كوه
روستا و شهر را
در درون دل، چشم و قامت خود داشت
هنگام كه آن زن خودش را براي آزادي سوزاند
دودش
داستاني بي پايان را
براي تمام سرزمینِ من نوشت”