“Այն հարցին, թե լեզու չիմանալը չի խանգարի նրա դիվանագիտական առաքելությանը, դեռևս գլխին գալիքը չհասկացող Խրիմյանը պատասխանում է. «Պիտի խոսիմ լեզու մը, որ համաշխարհային է և տառապանքի լեզու է միաժամանակ, այսինքն, պիտի լամ»։”