“طبق نظر هابز، خنده تندبادی ناگهانی است که ما را به تلاطم در می آورد و علت این تندباد هم این است که دفعتا پی می بریم کاری کرده ایم که خوشمان کرده است یا دفعتا متوجه نقصی در دیگری می شویم. به عبارت دیگر ما وقتی می خندیم که به برتری مان فکر می کنیم و در اکثر مواقع تنها راه اینکه خودمان را برتر ببینیم خفیف کردن دیگران است. این نگاهی تلخ اندیشانه به خنده است، اما وقتی تأمل میکنیم و از روش تجربه معمولی کمک می گیریم، می بینیم نمی شود به آسانی این نظر را رد کرد”