“Մեր հարևան Հրանտը դադրաքայլ գալիս է, բարևում ու ժպտում՝ բարի, մի տեսակ, ամաչկոտ։ Եթե չխոսես, կկանգնի մի քիչ, կժպտա, կժպտա, գլուխը կկախի, կժպտա ու կգնա։ Բա ի՞նչ ասի, այդ ժպիտը նրա բաց, անկեղծ զրույցն է։ Հրանտի անխոսք, ծայրից ծայր հասկանալի այդ զրույցը չեմ փոխի հազար անգամ մշակված, ճկուն կատվի պես միշտ թաթերին կանգնող հազար բառ ու խոսքի հետ։

«Լուսավորչի կանթեղը»”