“من با تو من با او من با همه هستم
کتمان نمی‌کنم!
پای میز محاکمه یا نقاشی
به هر کجا که می‌خواهی
امروز مرا بِکِش!
اگر نه فردا مرا بُکُش!
که تکه پاره شده مردی ژنده ژولیده‌ام!
هنوز ترک‌دار همان سنگم
که در خیال تو پرتاب کردم و
در تمام دخترهای دنیا گشت و
پنجره‌ای وا نکرد
من این زن زشتی که شاید دوستم بدارد و به کسی مربوط نیست
با تمام دخترهای آن دنیا عوض نمی‌کنم
پای میز محاکمه یا...
به هر طرف که می‌خواهی
امروز مرا بِکش!
اگر نه وقتی که مُردم خدایا شتاب کن!
پیش از آن‌که دوستانم سر برسند!
هر که را بوسیده‌ام
بُکُش!”