“زندگی فرزندان مأموران سیاسی مطلقاً کاری با واقعیات نداشت.در زمین‌های تنیس داخل سفارتخانه ها تنیس بازی می‌کردند و از اعدامها و قحطیها طوری حرف می‌زدند که انگاری مربوط به سیارات دیگر است.تاریخ در حاشیه زمینهای تنیس وزوز میکرد ولی اجازه ورود نداشت.بار خارجی بودن به قدری سنگین بود که آدم خود را خارج از دنیا احساس می‌کرد.
آدم حق نداشت با رنج ‌های مردمی که میانشان زندگی می‌کرد رابطه مستقیم داشته باشد.پیدا شدن چنین رابطه‌ای با موازین نزاکت دیپلماسی مغایر بود.آدم در حالت بی‌وزنی به سر می‌برد و ابراز انزجار یا اظهار عقیده ممنوع بود.آدم وظیفه داشت با کثیف‌ترین رذلی که توانسته بود قدرت را به دست گیرد مؤدب باشد.آدم وظیفه داشت که ناسیونالیسم را «یک مرحله واجب» بشمارد و «حق مسلم ملتها را به اداره امور خود» که در حقیقت جز حق قلدرها به تصاحب و به بردگی کشیدن ملتها از طریق انتخابات قلابی نبود تایید کند”