“و تو این کار را بیست و سه سال تکرار کردی، بی سر و صدا، گمنام،منظم و مرتب، در به روی دنیا بسته در خانه ای کوچک در خیابان پیولیو، و با آن افتاده حالی هرگز دنیا را آزار ندادی، تا اینکه یک روز شیرجه ای زدی میان ظلمت، و هیچکس سوگوارت نشد مگر مستخدم سیاه پیری -هیچکس، نه حتی من که مقدمات نوشتن را از تو دارم.”