“— Տարօրինակ բան է այդ սիրտը։ Քանի խփում է, ամեն ինչ լավ է։ Հետո կանգ է առնում։ Սիրտը կանգնում է, և էլ չես շնչում։ Ո՛չ ծաղկի բուրմունքն ես շնչում, ո՛չ առավոտյան սյուքը, ո՛չ էլ կնոջդ մաշկի հոտը։ Սիրտը կանգնում է, և այլևս չես տեսնում՝ ո՛չ անտառները, ո՛չ ծովը, ո՛չ էլ կնոջդ։ Սիրտը կանգնում է, և էլ չես խոսում՝ ո՛չ բարեկամի, ո՛չ ընտանիքի, ո՛չ էլ կնոջդ հետ։ Սիրտը կանգնում է, և չես լսում՝ ո՛չ անտառի աղմուկը, ո՛չ ալիքները, ո՛չ էլ կնոջդ խոսքերը։ Սիրտը կանգնում է, հետը կանգնում է ամեն ինչ։ ... Ի՞նչ տարօրինակ բան է այդ սիրտը։”