“در خانه پدر همه ی تستهای نیم سوخته را می خورد. می گفت: "به به! زغال! برای آدم خوبه!" یا می گفت: "من عاشق نون سوخته م!" و همه اش را می خورد. وقتی بزرگ تر شدم اعتراف کرد که از نان سوخته خوشش نمی آمده و فقط آن را می خورده تا هدر نرود، و برای لحظه ای تمام دوران کودکی یک دروغ به نظرم آمد: انگار یکی از ستون های باورم که دنیای من بر آن ساخته شده بود در هم فروریخت”