“زایمان، می توان تصور کرد که با چه مصیبتی همراه بود. تنها دفاع طبیعی و حرکت دورۀ آبستنی و اتکاء به نفس - که جز این چاره ای نبود - زن ها را کمک می کرد تا بار خود را بر زمین بگذارند. به محض شروع درد که آن را «بیم» می گفتند، زائو را روی خشت داغ می نشاندند و زنها گرداگردش جمع می شدند. ماما با همان دستهای آلوده به کمک کردن می پرداخت. زائو در میان قیل و قال دیگران می بایست گلیم خود را از آب بکشد. اگر سر بچه کج می افتاد چطور؟! دیگر کار از دست همه درمی رفت. آنگاه بود که زایمان به خطر می افتاد و می دادند اذان بی وقت بگویند. این کار برای مطلع کردن مردم ده بود که وضع بحرانی ای پیش آمده ولی از آن مهمتر گمان میکنم که زن بینوا را از لحاظ روانی کمک می کرد. زیرا می پنداشت که به برکت این اذان نجاتش فراخواهد رسید و تقلای بیشتری به کار می برد. اگر بچه خود به خود برگشت، فبها، وگرنه مرگ بود. پیش می آمد که زنهایی سر زا «بروند». رعیت ها کمتر، زیرا بدن آنها جنبش بیشتر داشته بود. از زنی حکایت می کردند که دنبال چارپا از این ده به آن ده دیگر میرفته که وسط بیابان، دردش می گیرد. همانجا به تنهایی می زاید، نوزادش را به پشت می بندد و به راه خود ادامه می دهد!
روزها، محمدعلی اسلامی ندوشن، ج 1، ص 282”