“میژۆ هات و باڵای خۆی گرت
به باڵای زامه‌کانی تۆ
زامه‌کانت یه‌ک دو قولانج درێژتر بوون
که زه‌ریایش ویستی قوڵایی
زامی خۆی و تو بپێوێ
هاواری کردو خه‌ریک بوو ئه‌و له ناو تۆدا بخنکێ!"
تاریخ آمد و قامتِ خود را گرفت
به قامت زخمهای تو
زخمهایت یکی دو وجب بلندتر بودند
دریا هم که خواست ژرفای زخمهایش را
به تو بسنجد
فریادش برخاست چرا که نزدیک بود در تو غرق شود!”