“ئه و وه خته ی شووشه
شه رابێ شکا
دڵێ هێشوویه ک
به دار مێوه وه
له تاودا.. وه ستا!
من چاوم لێبوو
که مانچه یه ک مرد
وه ختێ له گه رووی
باڵنده یه کدا
نه غمه یه ک کوژرا!"
آن هنگام که بطریِ شراب شکست
دلِ یک خوشه
روی یک تاک
نگران،از تپش ایستاد!
من دیدم
که یک کمانچه مُرد
آن هنگام که در گلوی پرنده ای
یک آواز کُشته شد!
پ.ن:
نام شعر: "پیکه وه" به معنای "با هم”