“ԱՆԴՈ (մթնոլորտը ցրելով, աշխույժ) – Կենա՛ց, կենա՛ց, կենա՛ց: Արի խմենք, որ երազանքները գունավոր լինեն: Թող թզուկը չերազի մեծանալ, թող որ ինքն իր թզուկ տեղով իրեն մեծ զգա, ու բոլորը չծիծաղեն, թե թզուկ է թիզ ու կես: Ու թող մեր տխրությունը միշտ լուսավոր լինի, իսկ մենակությունը` թևավոր, որովհետև աշխարհը վառ է, վառ ու լուսավոր, էդ մենք ենք դարդից կուրանում:”