“Իրեն փոքրուց հայտնի էր միայն, որ հոր անունը Հայրիկ է: Մայրը բացատրել էր, որ «հայրիկ» բառը, եթե գրես մեծատառով կդառնա անձնանուն: Ամեն անգամ իր ծննդականը բացելիս լարվում էր ու վերստին համոզվում, որ մեջը հոր մասին ոչ մի տող, ոչ մի տառ չկան: Մտքով հազար ու մի բան էր անցնում. գուցե հոր տվյալները սխալմամբ լրացրել են ցնդող թանաքո՞վ կամ շուտ ջնջվող մատիտո՞վ: Ամեն դեպքում, դպրոցական մատյանում հայրանվան տեղում գրված էր «Հայրիկի»:”