“მოლაპარაკე პოლკოვნიკს მდუმარე პოლკოვნიკი ჯობდა.
მდუმარე - გაუტეხელ, ამაყ კაცს ჰგავდა. მოლაპარაკე - ერთ დიდ, ნაპრალიან კედელს, ან შუაზე გაჩეხილ მორს. თითო ამოოხვრაზე ნაპრალი თითო გოჯით ჩაიხეოდა ხოლმე.
პოლკოვნიკის ამბავი ყველაზე საშინელი იყო მთელს უდაბნოში, მიწისძვრაზე საშინელიც კი. ვინაიდან მიწისძვრას შეიძლება გადაურჩე, ამ ამბავს კი - ვერაფრით.
პოლკოვნიკის ამბავს სხვები ყვებოდნენ. თვითონ ერთხელ თქვა და მეორედ რომ ეთქვა, მოკვდებოდა.”