“حضرت سلمان را دیدی چقدر باادب نزد پیغمبر خدا و ائمه می‌نشست و آن‌جور علم را اخذ کرد. نه مسأله پرسید و نه این طرف و آن طرف دوید. مؤمنین را سرافراز کرد. کم حدیث پرسیده، ولی روغن کلمات و جوهر کلام را می‌کشید. «سلمان منّا اهل البیت»؛ از ما شد، از بس مؤدب نشست و همه را اخذ کرد. خدا روزی کند! یک شاگرد سر پایین می‌اندازد و همه را درمی‌آورد. محبت لازم است... تسلیم که شد، علم را اخذ کرد؛ تسلیم استاد، خدا، قرآن.
/ طوبای محبت، جلد اول، صفحات 29 و 30”