“راه خدا دوگونه است؛ یکی این‌که «کما تَدینُ تُدان»، یعنی هر کاری را آدم چشم‌بسته انجام داد، خدا با او می‌کند. این خیلی لطیف و خوب است. خدا روزی کند که آدم همین کار را بکند. عفو کن تا عفوت کنند، عطا کن تا عطایت کنند، زیر دست ضعیف را بگیر، تا زیر دستت را بگیرند. بشر این کار را کم کرده است. عفو و غفران و صدق کجاست؟ کسی که این کار را انجام دهد، هنر دارد.

خداوند با لطافت فرموده است: حالا که این کار را نکردید، هر کاری من با شما کردم، شما هم بکنید. این را انشالله انجام دهید. یعنی وقتی شما را بخشیدم، شما هم ببخشید. وقتی به تو دادم، تو هم بده. این کار آسان‌تر است. یعنی «کما تُدان تَدین» . همان‌طور که خداوند به تو حیات و عزت داده است و در راه خدا احساس عزت می‌کنی، همان‌طور به زیردستت بکن. به تو محبت عطا کردم، شما هم به زیردستت محبت کن. این دو نان را به تو می‌دهم، به شرط این که یکی را ببخشی. این از اخبار و روایت هم استفاده می‌شود و وجدان خودمان هم آن را تصدیق می‌کند.

طوبای محبت، جلد اول، صفحۀ 28 و 29”