“کثـافتِ احمق - عشق من! - چقـدر خری
اگــر مـرا بـبـری و اگــر مـرا نـبـری!
اگـر چه جمع شـدی در مـیان من با درد
ولی هـنـوز عـزیـزم هـنوز یک نـفـری
و در زدم کـه بـیـایـم بـه خـانـه اوّل
و تـاس ریخـتـم از تو: شـروع دربدری
سپید باش، سه تا کک مک و سه تا نقطه ...
کـه از هـمیشگی واژه هـا قـشنگـتری
مرا ادامه بده روی برف خویش بکش
اگرچه آخراین شعر را که...با خبری!
دوتا کبوتربودی که نوک به من می زد
و یک دریچه کوچک...چقدرمختصری!
شـبیه یک کـلمه مـثـل دوسـتـت دارم
شـبیه لـرزیـدن در بـرهـنـه پـسـری
بمـان پـرنده بدبخت پیش جفت خودت
چرا؟!چگونه؟! ولی!کِی؟!چقدر؟! تا.. بپری”