“Տարիքը, ավա՜ղ իրենն անում է՝
Հիշողությունս մաղ է խոշորահատ,
Առավոտ բերում, ճաշին տանում է՝
Խառնելով դեպքեր, դեմքեր, թիվ ու մարդ:
Ու դո՛ւ ես միայն ու միայն դո՛ւ ես,
Դու, իմ ժողովուրդ, մորմոք իմ անքուն,
Որ քնիս մեջ էլ անվերջ արթուն ես,
Աչքս չբացած՝ նվվում ես հոգում:
Միայն քեզ է, որ տարիքի ձեռքը
Ոչ թե խամրեցնում, թեժացնո՜ւմ է դեռ,
Ու թվում է՝ քո չփակվող վերքը
Շիրիմիս խորքից էլ ծխալո՜ւ է վեր...”