“Αναστεναξα.
Ο Ντιμιτρι εβαλε το χερι του πανω στο δικο μου. Ταραχτηκα. Το κρατησε εκει και μαντεψε ακομη μια φορα τις σκεψεις μου.
<<Το ξερω>> παραδεχτηκα νιωθοντας ακομα τη ζεστασια του χεριου του.
Μου εσφιξε το χερι. [...]
<<Οχι>> απαντησα. <<Με φοβιζει>>.
Η διαπιστωση αυτη μαλλον μας εξεπληξε και τους δυο. Εγω τουλαχιστον δεν περιμενα να παραδεχτω κατι τετοιο. Και οι δυο μας παγωσαμε για λιγο και μετα ο Ντιμιτρι με αγκαλιασε και μ'εσφιξε στο στηθος του. Ενιωσα να ανεβαινει μεσα μου ενα αναφιλητο. Ακουμπησα το κεφαλι μου στο δερματινο παλτο του και ακουσα το χτυπο της καρδιας του.
Με κρατησε ακομη πιο σφιχτα. <<Δεν προκειται να παθεις τιποτα>>.
Κανεις μας δεν μιλουσε στη διαδρομη, αλλα η σιωπη μας ηταν καθησυχαστικη. Ενιωθα οτι μετα το ξεσπασμα του εξω απο τη κλινικη, κατι μας ειχε δεσει ακομη περισσοτερο, οσο απιθανο κι αν ακουγεται αυτο.”