“<<Εμεις οι δυο;>>
<<Μα φυσικα. Δεν προκειται να σ'αφησω μονη σου, οτι κι αν γινει. Το ξερεις οτι ποτε μου δεν θα σ'εγκαταλειψω>>.
Τα λογια του ηταν τοσο γλυκα και ευγενικα. <<Ουτε κι εγω θα σε εγκαταλειψω ποτε. Να το ξερεις. Το εννοω>>.
Ενωσαμε τα χερια. Τα δαχτυλα μας δεθηκαν σφιχτα.
Παραμειναμε σ'αυτη τη σταση σιωπηλοι σχεδον για ενα ολοκληρο λεπτο. Το μονο σημειο επαφης μας ηταν τα χερια μας. Ο ανεμος ξανα αρχισε να φυσαει και, παρολο που η θερμοκρασια ηταν ακομη πολυ χαμηλη, ενιωθα σαν ειχε ερθει η ανοιξη.”