“Ο Ντιμιτρι ειχε παντοτε καταπραϋντικη επιδραση πανω μου. Οτι και αν μου συνεβαινε, η παρουσια του και μονο με ηρεμουσε. Οποτε με κοιτουσε τοσο τρυφερα και ανησυχα, οπως εκεινη τη στιγμη, μου προκαλουσε εναν κυκεωνα συναισθηματων. Απο τη μια μου αρεσε που ενδιαφεροταν τοσο, απο την αλλη ηθελα να ειμαι παντοτε δυνατη και να μην τον ανησυχω.
<<Ροουζ>> μουρμουρισε ο Ντιμιτρι και η φωνη του χάιδεψε το προσωπο μου σαν μεταξι.
Κατι μεσα μου εσπασε. Δεν μπορουσα να του αρνηθω τιποτα.”