“İşte bütün bunlar K.’ya kendisiyle bütün bağların koparıldığı, şimdi doğal olarak her zamankinden daha özgür olduğu ve ona başka zaman yasak olan bu yerde istediği kadar bekleyebileceği hissini verdi; sanki özgürlüğünü kimsenin yapamayacağı bir mücadeleyle elde etmişti ve kimse ona dokunamazdı, onu kovamazdı, hatta onunla konuşamazdı bile; ama bu inanç öylesine güçlüydü ki, sanki aynı zamanda bu özgürlükten, bu bekleyişten, bu dokunulmazlıktan daha anlamsız ve çaresiz bir şey yoktu.”