“皑如山间雪，皎若云中月。
ขาวพิสุทธิ์เพียงหิมะ ณ ภูผา กระจ่างดุจจันทรากลางหมู่เมฆ

闻君有两意，故来相决绝。
ยินมาว่าท่านมีสองใจ จึงได้ปรารถนาตัดสัมพันธ์

今日斗酒会，明日沟水头。
วันนี้สาบานรักในเมรัย อรุณรุ่งวันใหม่ก็ตัดรัก

躞蹀御沟上，沟水东西流。
ข้าวนเวียนเลียบริมลำคลอง น้ำจากบูรพาไหลมาตะวันตก

凄凄重凄凄，嫁娶不须啼。
ชอกช้ำแล้วชอกช้ำอีก การสมรสมิหวังถึงความทุกข์โศก

愿得一心人，白头不相离。
เพียงปรารถนาชายใจเดียว ผู้จะไม่ร้างจากเมื่อผ้มดำเปลี่ยนแปรเป็นขาว

竹竿何袅袅，鱼尾何簁簁！
คทาไม้ไผ่ไฉนไกวแกว่ง หางปลาไยสะบัด

男儿重意气，何用钱刀为！
ฤๅชายจะมั่นรัก จักต้องไร้เงินทอง”