“Լիկան զարմացավ, երբ տեսավ Ադելային:
- Ու՞ր էիր կորել:
- Հետո կասեմ, փոշի, դեղ, ի՞նչ ունես, տու՛ր, մեռնում եմ, շու՛տ արա: Է՞ս ով ա,- մատնացույց անելով բազմոցին պառկած երիտասարդին՝ հարցրեց Ադելան:
- Չե՞ս հիշում, Դանիելն ա, էն որ մի ժամանակ առաջ իրար հետ էինք, էն որ մորս տանն էի հանդիպել, հիշեցի՞ր, համ էլ ապագա երեխայիս հայրն ա:”