“Ապրեցինք բարձ ջերմաստիճանով,
Եվ խլխլթացինք տարիներ ի վեր.
Երգեր լսեցինք սիրո անունից՝
Խոհուն, անձնուրաց ու սրբանվեր.
Եվ դավեր տեսանք նվիրումի տակ,
Փառքեր ոսկեզոծ ու գեղաքանդակ,
Անհագ ծարավի վրա հիմք դրած,
Եվ ուրացումի անդունդին հենծ,
Ապրեցինք մենակ.
Խլացած հոգու աղաղկներում,
Շուրթերով լռած.
Եվ համբերության հսկայածավալ
Մի դարպաս կռած.
Ու որքան ուժ էր հարկավոր հոգու,
Կանգնելու ուղիղ բոլորի հանդեպ
Մնալու անթեք:”