“Դու վեր ելնելիս ոտքի տակ տվիր
Սրբությունները ամենավսեմ,
Մեծ ու բարձրանուն.
Այդպես են գուցե մարդիկ բարձրանում,
Իսկ ես սխալ եմ ծնվել մի տեսակ,
Անհարմար անչափ,
Ժամանակների շարժ ու ձևերին,-
Եվ չեմ սովորել արվեստները բարդ՝
Շողարձակելու հարկերը վերին:
Ոչ ժամանակն է հաշվի առել ինձ,
Ու ոչ էլ ես եմ հարմարվել նրա
Նեղ սահանքներին,-
Կամ շուտ եմ ծնվել,
Կամ ուշացումով չափից ավելի.
Ո՞վ ինչ իմանա, թե ինչով խնդա,
Ո՞վ ինչ իմանա,
Ո՞րն է ցավալին:”