“Տարիներ առաջ Կիրովականում (այժմ՝ Վանաձոր) էի: «Լոռի» ֆուտբոլի թիմը հանդիպում էր դրսից ինչ-որ թիմի հետ: Ստադիոնում ինձանից մի քանի շարք ներքև տասը-տասերկու տարեկան երեխաներ էին նստած, չափազանց ոգևորված աղմկոտ ու բուռն հետևում էին խաղին: Սփյուռքից եկած երեխաներ էին: «Լոռին» գոլ խփեց: Սրանք տեղներից թռան, ձեռքերը թափահարելով՝ ճչացին ոգևորված: Հանկարծ տեղացի մի հաստավիզ ավանակ, որի տեսադաշտ ըստ երևույթին փակել էին, տեղից բարձացավ ու երեխաներից մեկի գլխին բռունցքով հարվածեց: Երեխան շուռ եկավ, ցավից ծամածռված դեմքով ապշահար նայեց... Երբեք չեմ մոռանում նրա զարմացած, ջրակալած աչքերը, ախր՝ ինչպե՞ս, ո՞վ, և ինչի՞ համար, իր Հայիրենիքո՞ւմ...
Մի բռի անգրագետ եզ մի երեխայի հեքիաթ ըմդմիշտ սպանեց, երևի ամենագեղեցիկ հեքիաթը...”