“Հրեայի արյան մեջ մի անխափան սարք կա, ասեղի ծայրի չափ մի բան, որ անընդհատ հուշում է տիրոջը ՝ «ԴՈՒ ՀՐԵԱ ԵՍ»: Ու թող ապրի՝ ուր ուզում է, թող որ խոսի ինչ լեզվով ուզում է. սարքն աշխատում է: Մենք՝ հայերս, էդ սարքը չունենք: Բազմաթիվ ազգերի երակներում հոսում է հայի արյունը՝ տիրոջը նեղություն չտալով: Մեր արյունը այլևս հիշողություն չունի, կորցրել է: Մեր մասին մեզ հիշեցնողը մնացել են մեր լեզուն... ու մեր Արարատը...”