“Στὰ σαράντα τρία του χρόνια ὁ Γουίλιαμ Στόουνερ ἔμαθε αὐτὸ ποὺ ἄλλοι, πολὺ νεότεροι, εἶχαν μάθει πρὶν ἀπ᾿ αὐτόν: ὅτι τὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἀγαπᾶς στὴν ἀρχὴ μιᾶς σχέσης δὲν εἶναι τὸ ἴδιο ποὺ ἀγαπᾶς στὸ τέλος τῆς σχέσης, καὶ ὅτι ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ἕνα τέρμα ἀλλὰ μιὰ διαδικασία μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία τὸ ἕνα πρόσωπο προσπαθεῖ νὰ γνωρίσει τὸ ἄλλο.”