“Яна ўяўляла, як сябе адчуваў адзінокі Орка ў халоднай адрыне, ірвучы свае запісы. Як рэбе Машэ глядзеў на камісарскія лапы дурня Лазевулькіна, што дзяруць 10 год ягонага жыцця, ягонай працы. Або як Купала мусіў выламаць і выкруціць сам сабе рукі, каб пісаць "дрындушкі", бо за тое, што ён хацеў пісаць, яго б згнаілі, і не толькі яго. На свеце мноства людзей нішчыць самае дарагое і выдае "дрындушкі", каб далі жыць.”